Odeszła do wieczności...

12 listopada 2025 r. do Wieczności odeszła Pani Zosia Zawadzka, była nauczycielka, wieloletnia prezes Związku Nauczycielstwa Polskiego w Żaganiu.

Wielka to strata i żal...

                                                                      (Foto: Jan Mazur, 2013)

Wernisaż wystawy Żagań. Ludzie i miejsca. Oni tworzyli Żagań

Wczoraj (26.02.2025 r.) otworzyliśmy w holu ŻPK przed Biblioteką drugą już wystawę pod wspólnym tytułem Żagań. Ludzie i miejsca. Obecna ma podtytuł Oni tworzyli Żagań. Poprzednia zawierała zdjęcia pana Jana Mazura i rysunki pana Panagiotisa Karagiorgisa. Pan Janek prezentował ludzi, mieszkańców Żagania, a pan Karagiorgis różne zakątki naszego miasta. Dzisiaj mamy wystawę zdjęć ludzi i miejsc Żagania z lat 40, 50, 60 i 70. Zdjęcia mają różnych autorów i pochodzą ze zbiorów rodzinnych bohaterów wystawy, zbiorów pana Janka, pana Mariana Świątka, ze zbiorów państwa Rulińskich.

Ilość osób, która przyszła na wernisaż przerosła nasze oczekiwania, co dobitnie pokazują zdjęcia. Ale my to kochamy, bo to mówi nam, że warto. Aż się chce więcej :-) Były kwiaty i drobne prezenty i był klimat. Było nas dużo i choć część osób spędziła ten czas stojąc, to było pięknie. Wszyscy wysłuchali wspomnień bohatera wystawy pana Klemensa Schmidke, przedstawicieli rodzin z dumą kontynuujących działalność swoich przodków z kultywujących pamięć o nich oraz muzyki. Cały wieczór zakończył się poczęstunkiem przygotowanym przez panią Alfredę - małżonkę pana Janka Mazura oraz kuzynkę i przyjaciółki.

Pięknie dziękujemy za tak liczne przybycie na wernisaż, za spędzony z nami czas (3 godziny!). Przedstawicielom władz miejskich dziękujemy za zainteresowanie i obecność.

Dziękujemy panu Jankowi za inicjatywę, ogromny wkład pracy i współpracę, pani Alfredzie, niezawodnej kuzynce i przyjaciółkom za pyszne domowe wypieki. Smakowały wybornie :-)

Dziękujemy dziennikarzom z TV Żagań, Radia Zachód, pani Małgosi Trzcionkowskiej, panu Piotrowi Piotrowskiemu z Gazety Regionalnej i pani Halinie Gola z Żar za obecność, wywiady, relacje i zdjęcia. Dziękujemy również panom z duetu wokalnego DESPERADOS (Krzysztof Jaszczuk i Mariusz Sitarz z zespołu ZŁOTE ŁANY z Bożnowa) za to, że wspaniale wprowadzili nas w klimat wystawy oraz za to, że zadziałali jak pogotowie muzyczne. Dziękujemy panu Łukaszowi Świerkowskiemu z ŻPK za zamieszczone tutaj zdjęcia.

Celem tej wystawy jest zwrócenie uwagi na tą część historii Żagania, która jest ukryta gdzieś tam w zakamarkach szuflad, albumów czy po prostu pamięci. Ważne jest żeby przypominać jak było tutaj kiedyś, w czasach, o których dzisiejsze młode pokolenie słucha z zainteresowaniem prawie żadnym, z grzeczności, z przymrużeniem oka bo staruszka na wspominki wzięło, albo nie ma ochoty lub czasu słuchać tego wcale. I jak ważne jest by rozmawiać ze starszymi członkami rodziny o tym, czym się zajmowali, kiedy pracowali, za co odpowiadali, jakie były warunki, jak wyglądało wówczas życie społeczne i gospodarcze miasta. Zapisywać te wspomnienia, zachowywać zdjęcia i w miarę możliwości kontynuować ich działalność np. społeczną albo kultywować pamięć o tym.

Historia Żagania to nie tylko Żagań przed wojną. To, jak wyglądał, jak kształtowała się administracja, życie społeczne i gospodarcze po II wojnie światowej to nie tylko cyfry, daty, nazwy zakładów czy instytucji i znane nazwiska. Najstarsi mieszkańcy w rozwój miasta włożyli ogrom pracy, która niekoniecznie da się zmierzyć. Tutaj mieszkali, pracowali, ponosili trudy ówczesnego życia zarówno w sferze zawodowej jak i osobistej. Też gonili, też czegoś chcieli, do czegoś dążyli. Pracując w różnych dziedzinach budowali gospodarkę, realizując pasje i zainteresowania tworzyli i rozwijali kulturę. Tworzyli Żagań. Takich ludzi chcemy przede wszystkim pokazać. Jest ich wielu, ale tylko nieliczni otworzyli przed panem Jankiem szuflady i albumy ze zdjęciami, chcieli coś napisać o swoich najbliższych.

Wystawa może mieć jeszcze kolejne edycje, ale to zależy od mieszkańców. Nie ma tutaj znaczenia czy tata, mama, wujek, czy dziadek wykazał się czymś specjalnym. Każdy z nich wniósł jakiś wkład w rozwój naszego miasta. Ważne jest, by zachować te wspomnienia czy zdjęcia. Podzielić się nimi.

Inicjatorem tej wystawy jest pan Janek Mazur, któremu bardzo dziękujemy za wszelkie inicjatywy podejmowane z myślą o bibliotece. Pan Janek bardzo zabiegał o to, by pokazać mieszkańców w pracy, podczas zajęć związanych z pasjami, pochodów, czynów społecznych i pracował nad tym ponad rok. Tyle udało się zrobić i tyle pokazujemy. Wystawa jest nie tylko związana z patriotyzmem lokalnym, ale też bardzo emocjonalna i że podobnie jak Wspomnienia z dzieciństwa i inne tego typu wystawy obejrzy ją naprawdę dużo osób. Potrwa do końca sierpnia, a we wrześniu otworzymy inną. Będzie to 50 lecie Banku Miast Żagań - Goleniów i 55 lecie Turnieju Miast Żagań - Żary. Mamy sporo materiałów pozyskanych z Archiwum w Zielonej Górze, własnych, ale też zapraszamy do współpracy i dzielenia się z nami zdjęciami, ale przede wszystkim wspomnieniami. Wszelkie anegdoty też mile widziane. W obu imprezach brali udział wszyscy, instytucje, zakłady, szkoły. Zależy nam na wspomnieniach o tym jak pracowałem, za co byłam odpowiedzialna, co i z kim przygotowywaliśmy. I jak wyszło.

Więcej zdjęć na stronie Biblioteki w Galerii: TUTAJ

Wernisaż wystawy Żagań. Ludzie i miejsca. Panagiotis Karagiorgis Rysunek Jan Mazur Fotografia

27 stycznia uroczyście otworzyliśmy wystawę Żagań. Ludzie i miejsca. Panagiotis Karagiorgis Rysunek, Jan Mazur Fotografia.

Nie pierwszy to już raz przedstawiamy dwa rodzaje sztuk plastycznych i dwóch artystów.Dla panów: Jana Mazura i Panagiotisa Karagiorgisa jest to już trzecia wspólna ekspozycja organizowana przez Miejską Bibliotekę Publiczną im. Papuszy w Żaganiu. Pierwszą była wystawa Żagań w relacji sztuk. Fotografia Jana Mazura i malarstwo Panagiotisa Karagiorgisa w roku 2014. W roku 2018 wystawa nosiła tytuł Przenikanie sztuk. Jan Mazur Fotografia, Panagiotis Karagiorgis Malarstwo. Każda z nich nasycona była patriotyzmem lokalnym i związana oczywiście z naszym miastem. Pan Jan fotografował, a pan Panagiotis malował. Również i w tym roku głównym tematem jest Żagań, ale też i jego byli mieszkańcy oraz bezpośrednio lub pośrednio związane z nimi miejsca. Dobór postaci i przypisanych im miejsc przyjął na siebie pan Jan Mazur. Pan Panagiotis Karagiorgis natomiast wykonał rysunki poszczególnych obiektów oraz jeden portret na podstawie zdjęcia zbyt małego, żeby można je było wywołać w dużym formacie.

Osób biorących udział w tej wystawie nie ma już wśród nas. Jedne odeszły kilka, inne kilkadziesiąt lat temu. Każda z nich zostawiła po sobie wyraźny ślad i wpisała się w krajobraz historii współczesnej Żagania. Wystawa Żagań. Ludzie i miejsca to spotkanie w czasie i przestrzeni naszego miasta. Spotkanie z ludźmi, którzy tu kiedyś mieszkali i działali oraz wycieczka po mniej lub bardziej związanych z nimi miejscach w Żaganiu.

W wernisażu udział wziął tylko jeden z artystów, pan Jan Mazur. Pan Panagiotis Karagiorgis nie mógł przybyć, ale był z nami duchem. Jego udział w wystawie został wyraźnie zaznaczony już na początku przez przedstawienie jego biogramu artystycznego i wcześniejszych osiągnięć.

Tylu mieszkańców Żagania chciało poznać efekt współpracy obu panów, ze brakło nam miejsc. Nie pierwszy zresztą raz. Czytelnia musiała pomieścić prawie 70 osób J

Po przywitaniu wszystkich przez panią Dyrektor Magdalenę Śliwak i przedstawieniu biogramów artystów był czas na występ muzyczny. Sebastian Antoniuk (uczeń klasy 6 Szkoły Podstawowej nr 7 i Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia wprowadził nas w wieczorny nastrój i zagrał kilka utworów na wiolonczeli. Po miłym muzycznym wprowadzeniu głos zabrał pan Jan Mazur. Pan Jan z pomocą prezentacji multimedialnej pokazał zdjęcia osób, które wzięły udział w wystawie oraz przedstawił ich zasługi poniesione dla naszego miasta. Podkreślił przy tym, że są to osoby, które znał osobiście, z którymi miał kontakt i którym osobiście w różnych okolicznościach te zdjęcia zrobił. Sięgał do osobistych wspomnień, przytaczał anegdoty. Spotkanie zakończyło się po dwóch godzinach. Towarzyszył mu słodki poczęstunek sponsorowany przez Rodzinę i Przyjaciół pana Jana Mazura oraz przez Bibliotekę. Była też Telewizja Żagań i prasa lokalna. 

Wszystkim dziękujemy za współpracę, za dostarczenie materiałów, wspomnień, za przygotowanie pysznych domowych wypieków i za obecność, za bycie z nami :-)

Wystawę można odwiedzać w godzinach pracy Biblioteki do końca lutego 2023 r. Zostanie ponownie udostępniona na okres letni: od czerwca do końca września 2023 r.

Katalog wystawy dostępny jest TUTAJ

Wernisaż wystawy Żagań. Ludzie i miejsca. Jan Mazur Fotografia, Panagiotis Karagiorgis Rysunek

Zapraszamy na wernisaż wystawy fotografii Jana Mazura i rysunku Panagiotisa Karagiorgisa Żagań. Ludzie i miejsca.

Data: 27 stycznia 2023 r. godz. 17.00

Miejsce: Czytelnia Ogólna

W programie:

- prezentacja multimedialna

- występ muzyczny: Sebastian Antoniuk - wiolonczela

Finisaż wystawy fotografii Jana Mazura Wspomnienia z dzieciństwa

Wyjątkowo w niedzielę, 20 czerwca 2021 r. w holu Żagańskiego Pałacu Kultury przed wejściem do Oddziału dla Dorosłych odbył się finisaż wystawy fotografii Jana Mazura Wspomnienia z dzieciństwa.

Na zewnątrz zalewała nas fala afrykańskiego upału, w pałacu witał błogosławiony w tej sytuacji chłód. Publiczność nie zawiodła. Przybyli też bohaterowie utrwalonych wakacji. Rozpoznawali na zdjęciach siebie i kolegów. Dzięki panu Jankowi spotkali się po latach. Jeden z panów przyjechał aż z Gdańska, specjalnie na wystawę z Głogowa przyjechała była mieszkanka Żagania. Wszystkich powitała Dyrektor Biblioteki Magdalena Śliwak, zagrał nam na wiolonczeli młody artysta, uczeń klasy IV  PSM I stopnia Sebastian Antoniuk. 

Po słowach wprowadzenia kilka osób zabrało głos, dziękując Panu Jankowi za przywołanie tych wspomnień. 

Z pięknymi gratulacjami i podziękowaniami dla pana Janka wystąpił również Adam Matwijów – Przewodniczący Rady Miasta. 

Kiedy goście udali się na poczęstunek przygotowany przez panią Alfredę Mazur wraz z niezawodną ekipą oraz przez pana Janka, sam autor fotografii pozostał w holu udzielając wywiadów dziennikarkom: Małgorzacie Trzcionkowskiej i Renacie Wcisło.

Link do relacji Małgorzaty Trzcionkowskiej: TUTAJ

Link do relacji Renaty Wcisło: TUTAJ  

Choć pan Jan Mazur społeczności żagańskiej jest dobrze znany, to jednak warto kilka faktów przypomnieć.  

Na co dzień pracownik Urzędu Miasta, fotografią pasjonuje się od szkoły podstawowej. Skupia się głównie na architekturze i krajobrazach, ale od początku szczególnie dużo uwagi poświęca fotografii reportażowej. Wytrwale dokumentuje wydarzenia społeczne, kulturalne i gospodarcze miasta od II połowy lat 60. Pan Jan współpracuje z lokalną prasą, udostępnia swoje zdjęcia dla potrzeb różnych publikacji o tematyce regionalnej, a także do wydawanych w Żaganiu tomików poezji. Uczestniczy w wielu konkursach fotograficznych o randze wojewódzkiej i krajowej oraz w plenerach fotograficznych. Swoje zdjęcia prezentował niejednokrotnie na wystawach zbiorowych i indywidualnych. Bieżące wydarzenia z życia społeczno - kulturalnego Żagania i okolic uwieńczone na fotografii udostępnia na portalach społecznościowych. Publikuje również skany swoich starszych zdjęć, co spotyka się z dużym uznaniem ze strony mieszkańców. Pan Jan tworzy w ten sposób swoistą kronikę Żagania. Zdjęcia z lat 60., 70. i 80. dają nam obraz tego jak zmieniał się Żagań, stanowią swego rodzaju lekcję historii. Dla wielu mieszkańców i osób zamieszkałych zagranicą mają wielką wartość sentymentalną. Za to wszystko został uhonorowany zaszczytnym tytułem Żaganianina Roku 2013.

Więcej informacji o sztuce fotografii Jana Mazura znajduje się w innych postach na tym blogu: TUTAJ   i   TUTAJ

Fotografią utrwala Jan Mazur rzeczywistość, zapamiętuje to, co widzi w danej chwili. W miarę możliwości jest wszędzie, gdzie coś się dzieje. Mało tego, dzisiaj wszyscy chcą, żeby pan Jan był, utrwalił, czasem nagrał i puścił w świat.

Obecna wystawa fotografii pana Janka sięga wspomnień z dzieciństwa, ale nie swojego tylko ciut młodszych kolegów. Zdjęcia z początku lat 70. przedstawiają migawki z wakacji organizowanych spontanicznie w ramach akcji Nieobozowe Lato. Od tamtej pory minęło już 50 lat.

Prezentowane na wystawie zdjęcia zmuszają nas do przywoływania własnych wspomnień z czasów szkoły podstawowej. Przypominamy sobie zabawy na podwórku, za domem, nad rzeką, w zaroślach wokół osiedla, w parku itd. Nie było telefonów komórkowych, ale jakoś tak wszyscy wiedzieli, gdzie szukać kolegów i koleżanek. Miejsca spontanicznych i umówionych spotkań były znane wszystkim i pewne. Przypominamy sobie gry w klasy, w wojnę, dwa ognie, zbijanego, grę w kapsle. Dziewczęta popisywały się sprawnością skacząc „w gumę”. Kto biegał za kołem od roweru popychając je patykiem? Przypominamy sobie, że jednym rowerem czy jedną piłką cieszyły się dzieciaki z całej ulicy.

Link do Katalogu wystawy Wspomnienia z dzieciństwa KATALOG WYSTAWY

I porównujemy. A jak chcemy opowiadać dzisiejszym najmłodszym, to tak do ok. dziesiątego roku życia jeszcze słuchają, ale starsze już nie chcą. Bo co takiego ciekawego mogło się dziać w czasach, kiedy nie było telefonów komórkowych i Internetu? Według nich nic J

Dzisiaj wszystko się zmieniło. Dokładnie wszystko. Dzisiaj przede wszystkim trudno jest zobaczyć grupę wspólnie bawiących się nastolatków, którzy biegają, krzyczą, ogólnie bawią się wg scenariusza, który same sobie obmyśliły. Nie ma spontanicznie obmyślonych podchodów, gry w dwa ognie i podobnych. Za to widać je najczęściej siedzące z telefonami w rękach nawet w grupie. Coś sobie pokazują, coś oglądają, słuchają. I tyle. Nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że właśnie to jest nieciekawe, bierne. Dzisiaj potrzeba dobrego animatora żeby nastolatków zachęcić do udziału w takich zabawach. Same już nie potrafią sobie nic zorganizować.

Pan Janek stara się przypomnieć jak wyglądały zabawy wakacyjne 50 lat temu. Te utrwalone na fotografiach wspomnienia zawierają ogromny zasób emocji, które gdzieś tam, w miarę upływu lat zdążyły się zatrzeć.

Patrząc na te zdjęcia przypominamy sobie nie tylko nasze zabawy, ale i inne fakty takie jak tworzenie kolekcji, które niejednokrotnie gdzieś tam  na dnie szuflad przetrwały, nawet jeśli z czasem przestały być kontynuowane.

A co zbieraliśmy?

Zbierało się widokówki, znaczki, opakowania po czekoladach, puszki po napojach niedostępnych w zwykłych sklepach, błyszczące papierki po cukierkach, a cukierki kupowało się za „rybaka”, mini komiksy z kaczorem Donaldem nazywane historyjkami z gumy do żucia. Kolorowe plakaty i zdjęcia solistów i zespołów muzycznych zdobiły nasze pokoje. Dziewczęta prowadziły zeszyty z tekstami piosenek ulubionych wykonawców, zdobiły je zdjęciami wyciętymi z czasopism. Prowadziły tez pamiętniki z wpisywanymi wierszykami i rysunkami od rówieśników, nauczycieli, rodziny.

Wystawie fotografii towarzyszy wystawa atrybutów z lat 70. bądź te lata przypominających. Jedne pochodzą z sentymentalnie przechowywanych zbiorów prywatnych, inne znajdują się w zasobach Biblioteki.

Dobrze było mieć zorganizowane wakacje, ale bez opiekunów i animatorów też dawaliśmy sobie radę. Dzisiaj, dzieci nie, ale młodzież ma już z tym problem.

Wystawa będzie trwać do końca lipca. Zachęcamy do odwiedzania jej w godzinach pracy Biblioteki.

Wspomnienia z dzieciństwa - finisaż wystawy fotografii Jana Mazura

 Biblioteka zaprasza na finisaż wystawy czarno-białej fotografii Jana Mazura Wspomnienia z dzieciństwa 20 czerwca (niedziela) godz. 17.00 w holu Żagańskiego Pałacu Kultury przed wejściem do Oddziału dla Dorosłych. 

Wystawę można odwiedzać do końca lipca 2021 r. w godzinach pracy Biblioteki. Zapraszamy 😊

Serdeczna Karteczka od Tygrysków z Przedszkola i Żłobka Niepublicznego Chatka Puchatka w Żaganiu

W Tygodniu Bibliotek spotkała nas niecodzienna, ale bardzo miła niespodzianka. Grupa Tygrysków z Przedszkola Niepublicznego Chatka Puchatka w Żaganiu przygotowała i dla nas i przyniosła do Biblioteki wielką kartkę z życzeniami oraz dużą zakładkę do książki. Te wdzięczne prezenty zostały wykonane w ramach Projektu Serdeczna Karteczka. Podziękowały nam za pełną zaangażowania pracę na rzecz upowszechniania czytelnictwa i szeroko rozumianej kultury. 

Pięknie dziękujemy małym dzieciom za tak wielkie serduszka i duże prezenty :-)

Wystawa fotografii Jana Mazura. Wspomnienia z dzieciństwa

 Zapraszamy do odwiedzania wystawy fotografii Jana Mazura, Wspomnienia z dzieciństwa. Utrwalone na czarno-białych zdjęciach migawki z wakacji w ramach akcji Nieobozowe lato zabierają nas w sentymentalną podróż do lat 70., do beztroskich lat dziecięcych.

Wystawę można odwiedzać w holu pałacowym przed wejściem do Oddziału dla Dorosłych do końca lipca 2021 r. w godzinach pracy Biblioteki od poniedziałku do soboty.

Część zdjęć można obejrzeć wirtualnie w katalogu wystawy.

Katalog wystawy

Może ktoś na tych czarno-białych, dużych zdjęciach rozpozna siebie, kolegę lub kogoś bliskiego? Jakie to  przywoła wspomnienia, emocje?

Wernisaż wystawy rodzinnej Przez trzy pokolenia ze sztuką

15 maja to Międzynarodowy Dzień Rodzin oraz Święto Polskiej Muzyki i Plastyki, a u nas w tym dniu odbył się wernisaż wystawy rodzinnej Przez trzy pokolenia ze sztuką prezentującej dorobek artystyczny rodziny Olejarzów: Aleksandra Olejarz – rysunek i grafika, Maria Teresa Olejarz – malarstwo, Wojciech Olejarz – fotografia.

W marcu otwieraliśmy wystawę małżeńską państwa Anny i Jarosława Szczepaniaków, a dzisiaj zaczynamy wystawę rodzinną. Chyba nieczęsto zdarza się by w jednej ekspozycji prezentowały swoje prace aż trzy pokolenia połączone więzami krwi i uprawiające tą samą dziedzinę sztuk pięknych. U nas takie wydarzenie ma miejsce po raz pierwszy i mamy nadzieję, że nie ostatni.

Reprezentujących władze miasta: zastępcę burmistrza, pana Sebastiana Kuleszę oraz przewodniczącego Rady Miasta, pana Adama Matwijowa, wszystkich przybyłych uczestników spotkania, artystów: panią Marię Teresę Olejarz, którą dobrze już znamy, syna pani Marii Teresy, Wojciecha Olejarza, którego dopiero na dobre poznajemy i najmłodszą i dumę obojga, Aleksandrę Olejarz oraz Martynę Jaworską, solistkę chóru Octava powitała pani Dyrektor Biblioteki Magdalena Śliwak.

Następnie bibliotekarka prowadząca spotkanie przedstawiła po kolei biogramy artystyczne naszych gości zaczynając od pani Marii Teresy, następnie syna Wojciecha. Przy pani Aleksandrze zatrzymaliśmy się nieco dłużej, bowiem pani Ola nie tylko rysuje, ale też próbuje swoich sił w poezji i prozie, choć jeszcze niepublikowanej. Chętnie odpowiadała na pytania i przeczytała fragmenty swojej twórczości literackiej.

Było naprawdę rodzinnie, plastycznie i słonecznie wbrew paskudnej aurze na zewnątrz. I była też muzyka (a jakżeby inaczej) w wykonaniu Martyny Jaworskiej, solistki żagańskiego chóru Octava. Wszyscy artyści otrzymali brawa, kwiaty i mnóstwo słów uznania dla swojej twórczości.

Na koniec prowadząca spotkanie poinformowała wszystkich o tym, że tym wydarzeniem zakończyliśmy obchody XVI edycji Tygodnia Bibliotek. Przypomniała jakie towarzyszyło mu hasło i wyjaśniła co się za nim kryje. Nadmieniła, że biblioteka, w tym również nasza, to nie tylko zbiory, spotkania i imprezy kulturalne czy edukacyjne, że biblioteka to również ludzie. Garstka bibliotekarzy i rzesze użytkowników. Bibliotekarze dwoją się i troją pracując dla tych wszystkich, którzy na ich działania i inicjatywy odpowiadają i ku ich radości korzystają. Pani Dyrektor Magdalena Śliwak otrzymała podziękowania i kwiaty za czuwanie nad całością i sprawne zarządzanie Biblioteką, by mogła wychodzić naprzeciw oczekiwaniom społeczności miasta. Na ręce pani Dyrektor złożono również podziękowania i wyrazy szacunku dla wszystkich, którzy z Biblioteką współpracują, dla tych, którzy darzą nas zaufaniem i powierzają nam promowanie i przedstawianie swojego dorobku artystycznego czy literackiego oraz dla tych, którzy tak licznie na nasze spotkania przybywają. Dziękujemy, że jesteście z nami i że możemy być dla Was.

No nie lubi nas pogoda (znowu było zimno i padało), ale lubią nas Ludzie i to jest najpiękniejsze :-) To był bardzo sympatyczny wieczór :-)

Przez trzy pokolenia ze sztuką. Wystawa rodzinna

W Holu Pałacu Książęcego przed Biblioteką oraz w Czytelni Ogólnej do końca czerwca 2019 r. trwa wystawa rodzinnej twórczości artystycznej Przez trzy pokolenia ze sztuką. Aleksandra Olejarz – rysunek i grafika, Maria Teresa Olejarz – malarstwo, Wojciech Olejarz – fotografia. 

Artyści są spokrewnieni, ale pomimo tak bliskich więzi uprawiane przez nich style zasadniczo różnią się od siebie. Pani Maria Teresa maluje na papierze i na płótnie farbami olejnymi, akrylowymi i akwarelowymi. Pan Wojciech skupia się na fotografii, natomiast pani Ola oddaje się głównie rysunkowi i grafice stosując różne media: cienkopisy, kredki, ołówek, mazaki, tusz. Wykorzystuje do tego różne podkłady.

Mimo zawartej gdzieś w genach miłości do sztuki, mimo wpływów starszych członków rodziny na młodszych w rozwoju uzdolnień i predyspozycji, wszystkie te talenty podążają w innym kierunku, choć wszyscy uprawiają ten sam dział sztuki pięknej – plastykę. Nie widać tutaj zapożyczeń, naśladowania ani wzajemnych wpływów. Najciekawsza w tym trzypokoleniowym zestawieniu sztuki jest właśnie rzucająca się w oczy odmienność twórczych temperamentów i indywidualność artystów. 

Aleksandra Olejarz

Ukończyła Ogólnokształcącą Szkołę Sztuk Pięknych w Zespole Szkół Plastycznych w Zielonej Górze oraz sinologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez pół roku w ramach stypendium Instytutu Konfucjusza studiowała w Nanningu (Chiny) na Uniwersytecie Guangxi, a ferie zimowe spędziła w domu rodzinnym poznanej w Chinach studentki z Wietnamu, gdzie napisała – jeszcze niewydaną – książkę dla dzieci. Obecnie mieszka w Walii i planuje co roku przeprowadzać się do innego kraju.

Interpretacja albumu Venus Doom fińskiego zespołu melalowego HIM, cienkopisy i tusz

Maluje i rysuje na wszystkich dostępnych powierzchniach – deskach ze starych mebli, starych dokumentach, kartonach podwędzonych z supermarketu, a nawet kopercie po zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej, badaniu wymaganym, żeby uzyskać prawo pobytu w Chińskiej Republice Ludowej. Dzięki temu jej prace zyskują dodatkowy kontekst oraz charakter notatek z podróży. Przy okazji oszczędzane są cenne lasy. Wykorzystuje też szeroki wachlarz technik – farby olejne i akrylowe, akwarele, tusze, cienkopisy i mazaki, kredki, ołówek. Zajmuje się również fotografią cyfrową.

MS Finlandia, cienkopisy i tusz 

Najstarsze przedstawione prace pochodzą z okresu, kiedy studiowała w Poznaniu. Możemy też zobaczyć prace z Chin oraz inspirowane pobytem w Wietnamie, jak również te powstałe po przeprowadzce do Wielkiej Brytanii.

 Propozycja ilustracji do bajki, cienkopisy, tusz i kredki

Inspiracje Aleksandry swój początek biorą we wszystkim, czego doświadcza. I tak przeszłość przeplata się z wizjami przyszłości, mit z prawdziwymi zdarzeniami, realizm z symbolizmem i dźwięk z obrazem, poezja z grafiką i malarstwo z prozą; kultura miesza się z kulturą, a prawda z mirażem. 

Smoczy owoc, cienkopisy

Talent plastyczny i fotograficzny Aleksandry, to po trosze geny i pasje ojca, ale też babci Marii Teresy Olejarz, która wiele czasu poświęciła na edukację plastyczną wnuczki we wczesnym dzieciństwie, by dopiero na emeryturze rozwinąć swój własny talent.

Lśniąca Perła, studentka sinologii z Wietnamu, piórko, tusze i akwarele

Pani Ola wybrała do wystawy i opatrzyła komentarzem wszystkie zdjęcia wykonane przez tatę.

Maria Teresa Olejarz

Mieszka w Żaganiu. Malarstwa uczyła się w Grupie Artystycznej Uniwersytetu Trzeciego Wieku pod kierunkiem instruktorki, żagańskiej artystki, Grażyny Kulej-Zwiernik. Tworzy z potrzeby serca, dla siebie i dla znajomych. 

Obraz na płótnie

Swoje prace kilkakrotnie prezentowała na wystawach zbiorowych sekcji plastycznej UTW oraz na wystawie indywidualnej w naszej Bibliotece. Ekspozycja obejmuje prace z kilku okresów twórczości, o różnej tematyce, wykonane wieloma technikami. Swoich sił próbowała również w dziedzinie fotografii.

Obraz na płótnie

Jako babcia Aleksandry, śmiało może sobie przypisać niemały wkład własny w rozwój jej talentu plastycznego już od wczesnego dzieciństwa.

Obraz na płótnie

Niektóre obrazy prezentowane na wystawie indywidualnej w Bibliotece Varia można zobaczyć na naszym blogu TUTAJ

Wojciech Olejarz

Urodził się w Żaganiu, ale sercem czuje się Góralem Pienińskim, bowiem w Sromowcach Wyżnych spędził najpiękniejsze lata dzieciństwa. Obecnie jest nauczycielem wychowania fizycznego w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym im. Janusza Korczaka w Żaganiu. Ma wiele zainteresowań. 

Od dzieciństwa interesował się sportem, i muzyką, grał najpierw na gitarze basowej, a na studiach zamienił ją na perkusję. Na studiach też zajął się teatrem. Pomagając bratu opanował sztukę muzycznej oprawy spektakli oraz realizacji oświetlenia scenicznego. Zainteresowanie teatrem przeniósł na fotografię.

Studiował Pedagogikę Kulturalno-Oświatową w zielonogórskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej, a po kilku latach ukończył studia magisterskie Animacji Spoleczno-Kulturalnej na Uniwersytecie Zielonogórskim.

Pracując w Regionalnym Centrum Animacji Kultury, jako gł. spec. ds. dok. video i w zielonogórskich agencjach telewizyjnych  zafascynował się pracą z kamerą. Przez kilka lat realizował reportaże dla TVP, RTL7,  POLSAT-u, Telewizji Kablowych w Zielonej Górze i Gorzowie, ale przede wszystkim zajmował się dokumentowaniem imprez i realizacją programów kulturalnych z regionu.

Po kilku latach życia w Zielonej Górze powrócił do rodzinnego Żagania, gdzie podjął pracę pedagogiczną, jako wychowawca w internacie Zespołu Szkół Tekstylno-Handlowych. Dzięki ojcu zaangażował się w działania na rzecz aktywnej sportowo żagańskiej młodzieży, co sprawiło, że dojrzał do spełnienia swojego marzenia nastolatka by zostać wuefistą. Podjął kolejne studia podyplomowe. Będąc już tytułowanym animatorem kultury i oligofrenopedagogiem z dyplomami Uniwersytetu Zielonogórskiego ukończył studia z zakresu wychowania fizycznego. Jako nauczyciel w-f w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Żaganiu pomaga młodym sportowcom zdobywać medale i puchary na arenach wojewódzkich i krajowych, a także międzynarodowych. W tym roku jego uczeń na Światowych Igrzyskach Olimpiad Specjalnych w Abudhabi zdobył brązowy medal w biegu na 1500 m.

Wojciech Olejarz od 10 lat stoi na czele Żagańskiego Stowarzyszenia Uśmiech Dziecka działającego przy SOSW. Po powrocie do Żagania znalazł sobie miejsce w świecie muzyki, bowiem śpiewa w żagańskim chórze Octava od początku jego istnienia. Aparat fotograficzny towarzyszy mu cały czas. Obecnie współpracuje jako dziennikarz z Polska Press Gazeta Lubuska.

Bez względu na wszystko, za największą dumę i osiągnięcie życiowe Wojciech Olejarz uważa swoją córkę Aleksandrę.

Ciekawy i obszerny artykuł o Wojciechu Olejarzu można przeczytać TUTAJ